Het begon met een misverstand aan de deur

Leestijd: 3 minuten; 34 seconden; 2 honderdsten

Lukas verdeelt zijn aandacht eerlijk. Hij is dicht tegen me aan gekropen, knijpt in mijn arm. Emily staat er naast en geeft geen kick. Het is stervenskoud. Voor ons een lange rij nerveuze en veelal zwijgende mensen. “Als het regent is het nog een slag treuriger”, zegt Lukas. “Dan heb je dezelfde lange rij stille mensen, mét paraplu’s boven hun hoofd. Meestal zijn die dan ook zwart”. We staan in de rij voor de Berghain.

Vier uur eerder lagen we nog in elkaar verstrengeld. Na een fantastische nacht in Sisyphos deden we bij Lukas thuis een dappere poging tot een trio. Onze ware geaardheden kwamen jammerlijk genoeg bovendrijven: ik homo, Lukas hetero. Uren tongworstelen met beiden ten spijt lag ik er na een half uur toch wat nutteloos naast. Op de achtergrond van keiharde heteroseks was ik maar wat plaatjes gaan mixen. Naakt, dat dan weer wel.

De poging tot slaap die volgde mislukte grotendeels. Heel misschien waren de 200mg MDMA hier debet aan, maar dat blijft natuurlijk gissen. Er als een doorgehaalde demoon uitzien is bij Berghain echter niet ongunstig.

Zonder te slapen selecteerden we zeer zorgvuldig onze kleding; donkere, vale kleuren, een spijkermatketting voor Emily. Samen met onze dode blikken, waarin enige vorm van levenslust onmogelijk waarneembaar is, zijn we vol zelfvertrouwen vertrokken. Nu staan we hier, nerveus en onderkoeld.

Ik stap uit de rij en analyseer de Weigerratio aan de deur. Kalm en behendig word ik terug de rij in getrokken. Lukas fluistert me toe: “Misschien moet je even in de rij blijven staan. Je wilt aan de deur niet herkend worden als die jongen die steeds naast de rij stond”. Nog niet eerder zag ik zijn zelfverzekerde blik verdwenen. Ook Emily kijkt voor het eerst dit weekend echt nerveus, terwijl ze normaal een rustgevende en controlerende uitstraling heeft. Ik kan het ze niet kwalijk nemen, ze zijn 20 en 21. En ik moet toegeven dat ik zelf ook niet vrij van zenuwen ben.

“Misschien moet je even in de rij blijven staan. Je wilt aan de deur niet herkend worden als die jongen die steeds naast de rij stond.”

De rij voor Berghain biedt ruim baan voor levensbeschouwing. De meeste mensen zijn toch te nerveus om een echt lang en soepel lopend gesprek te voeren. Bang om te veel op te vallen bij De Goden Aan De Deur. Mijn gedachten dwalen af naar de schapen van Dadara, het thema van zijn Beyond Festival. En natuurlijk ’t ene Zwarte Schaep tussen de kudde. Dat moesten wij voorstellen tijdens het festival. Hier zijn we dat niet. Nee, hier mogen we nog geen halve meter buiten de rij staan en zwijgen we voornamelijk. Vooral ook niet te veel lachen. Ironisch genoeg dragen we wel allemaal zwart.

Langzaam en nederig schuifelen we verder, achter de massa aan. Ik denk aan een vriend, Michiel, die zich op dit punt in de rij begon af te vragen: “Moet ik met deze zwijgende zombies straks de tijd van mijn leven gaan hebben?”.

De Hekken naderen. Het teken dat het echt spannend gaat worden. Hoe dichter bij de ingang, hoe lager het stemvolume. Ik begin me af te vragen wie we binnen gaan cremeren. Intussen laten de meisjes die voor ons staan ons voorbijgaan. Een strategie misschien? Denken ze met ons voor hen beter uit de verf te komen? Nee toch? Gelukkig, ze laten nog meer mensen voor.

Nog drie keer de hoek om. Het is stil. IJzig stil.

Lukas knijpt steeds harder in mijn arm. Is het wel goed dat we arm in arm staan? Ik ben te laat met deze vraag.

Ik heb de neiging om weg te rennen. Nee, we moeten dit doen!

De groep voor ons wordt binnengelaten. KUT!

Onze beurt. Een boom van een vent kijkt ons boos aan. Zijn handen blijven in zijn zakken. Zijn blik spuwt de vraag wat wij hier in godsnaam komen doen.

“Wie viel?”
“Drei”

Ik blijf hem aankijken. Het lijkt een eeuwigheid te duren. Met een subtiel gebaar wenkt hij ons dan toch binnen. Even twijfel ik.. Dan recht ik mijn rug en spreek op zekere toon:

“Nein, heute leider nicht”.

Langs de portier en terug langs de rij. Geen Walk of Shame, maar Walk of Pride. We hebben het gedaan: we hebben Berghain geweigerd.

Jan Willem van Agteren
Dit is deel 2 van 2, deel 1 volgt misschien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s